Czy się nie zawiodłam? To już musicie sami sprawdzić w filmowej videorecenzji Ale to oczywiście nie wszystko! Razem z wydawcą gry, wydanictwem Rebel.pl, przygotowałam dla Was fajny konkurs, w którym będziecie mogli wygrać egzemplarz właśnie Timeline Polska. By dowiedzieć się, jak go zdobyć, obejrzyjcie film i w komentarzach w serwisie YouTube odpowiedzcie na pytanie konkursowe. Powodzenia!

__________________________________

Regulamin konkursu:

1. Organizatorem konkursu „Timeline Polska” jest BoardGameGirl.pl.

2. Konkurs trwa od poniedziałku, 13.02.2017 r. od momentu opublikowania wpisu ogłaszającego rozpoczęcie konkursu do poniedziałku, 20.02.2017 r., do godziny 23:59.

3. Konkurs polega na napisaniu w komentarzach pod recenzją Timeline Polska na kanale BoardGameGirlTV na YouTube odpowiedzi na pytanie zawarte w filmie z recenzją. 

4. Wśród wszystkich odpowiedzi na wszystkie zadane pytania, jury, w którego skład wchodzi redakcja strony www.BoardGameGirl.pl, wybierze 1 najciekawszą i nagrodzi ją grą Timeline Polska.

5. Nagrodzona odpowiedź musi zostać udzielona przez Uczestnika, który jest subskrybentem kanału BoardGameGirlTV w serwisie YouTube.

6. Wraz z przesłaniem zgłoszenia Uczestnik konkursu wyraża zgodę na nieodpłatną publikację zgłoszenia na blogu czy innych stronach internetowych.

7. Zwycięzca zostanie ogłoszony w formie wpisu na blogu Board Game Girl w ciągu 7 (siedmiu) dni od momentu zakończenia Konkursu.

8. Zwycięzca zobowiązany jest wysłać w ciągu 10 (dziesięciu) dni roboczych od ogłoszenia zwycięzcy, swój adres korespondencyjny wraz z telefonem kontaktowym na adres: ania[małpka]boardgamegirl.pl.

9. Organizator nie ponosi odpowiedzialności za błędne wskazanie przez Laureata adresu do korespondencji. Organizator nie ponosi odpowiedzialności za niemożność przekazania nagrody Laureatowi z przyczyn zależnych od uczestnika, a zwłaszcza podania błędnego adresu.

10. Nagrodę wysyła Organizator Laureatowi do 5 (pięciu) dni roboczych.

Multiuniversum to nowa gra karciana ze stajni Board&Dice, w której każda decyzja ma znaczenie, a karty, które trzymamy w ręku, zmieniają swoje właściwości w zależności od tego, dokąd zawędrował nasz pionek naukowca. Zobaczcie, jak to wygląda w praktyce i jak podobał mi się ten pomysł!

Czy miałaś okazję wcześniej pracować nad planszówkami?

Jak dotąd największe doświadczenie mam w ilustracji książkowej i komercyjnej, wspomagającej projektowanie graficzne, którym również się zajmuję. Zdarzało mi się wcześniej ilustrować różne nietypowe rzeczy. W tym były też gry, ale komputerowe. Aarr! jest pierwszą grą planszową i karcianą do jakiej robiłam ilustracje.

Czy grasz w planszówki? Czy masz ulubione tytuły? 

Nie mogę powiedzieć, że jestem pasjonatką gier planszowych, choć podchodzę do nich z dużym szacunkiem. W przeszłości na pierwszy plan w moim życiu wychodziły gry RPG, ale jak pewnie u każdego gdzieś co jakiś czas przewinęła się jakaś planszówka. Pierwszą, którą pamiętam była Fortuna, polski odpowiednik Monopoly, opatrzony piękną secesyjną stylistyką. Była to na pewno gra mojego dzieciństwa, do której chętnie wracam nawet dziś. Potem nastał czas Ryzyko, prostej strategicznej gry, która potrafiła mnie wciągnąć na cały dzień.  Stopniowo odeszła w niepamięć, bo coraz trudniej było znaleźć znajomych, zdolnych poświęcić pół dnia na rozgrywkę.  Grą, w którą gram aktualnie i od dwóch lat namiętnie, jest Dixit. Mam stałą grupę przyjaciół, z którymi spotykamy się raz w tygodniu przy herbacie i gramy, coraz bardziej modyfikując zasady i wymyślając coraz nowsze utrudnienia. Mamy więc już na koncie śpiewany Dixit, Dixit tematyczny, oraz rozgrywki w rekordowo licznych gronach, dochodzących do kilkunastu graczy

Czy design gry wpływa znacząco na twoją jej ocenę?

Design na pewno ma dla mnie ogromne znaczenie w przypadku gier. Wynika to pewnie z mojego zawodu. Jak ktoś zajmuje się projektowaniem, po prostu lubi ładne i funkcjonalne rzeczy.Jeśli wpadłaby w moje ręce brzydko zaprojektowana gra, to ciężko mi będzie nie zwracać na to uwagi. Jeśli jej zasady będą atrakcyjne, to mogę się nią zainteresować, ale dopiero z czyjegoś polecenia. Na pewno sama nie kupiłabym gry, która nie jest ciekawa estetycznie. Byłabym za to w stanie kupić piękną grę w ciemno, a nawet mając świadomość, że słabo się w nią gra i jest nudna.

Co sądzisz o graficznej stronie gier dostępnych na rynku?

Jakkolwiek design gier ma dla mnie duże znaczenie, tak na co dzień staram się jednak w grach na niego nie zwracać uwagi. A to dlatego, że większość komercyjnych gier, powszechnie dostępnych, w moim odczuciu jest w złym guście. Jest to jednak moja bardzo subiektywna ocena, podyktowana w dużej mierze moim zawodem, który uczy patrzeć na rzeczywistość trochę innym spojrzeniem. Są gry, które naprawdę wciągają, rozwijają, są arcyciekawe, jednak ich strona wizualna pozostawia wiele do życzenia. Zazwyczaj problemem jest coś, co nazywam przedizajnowaniem. Gra i opakowanie kipią od kolorów, wzorów i niepotrzebnych efektów, które nic nie wnoszą. W rezultacie część gier jest po prostu brzydka i kiczowata, a część w detalach jest piękna, ale w całości przeładowana środkami wizualnymi. Przykładem takiej gry dla mnie jest druga edycja Gry o tron Galakty. Gdyby wyciąć z niej pojedyncze fragmenty, to są one naprawdę ładnie zrobione, jednak kiedy nałożymy na siebie wszystkie elementy gry, to wszystko robi się za „ciężkie”. Za dużo faktur, za dużo detali, za dużo smaczków. W skrajnych wypadkach wpływa to na funkcjonalność gry, staje się ona po prostu nieczytelna. Dlatego pomimo dobrych chęci i entuzjazmu grając o Tron bardzo się umęczyłam. Na początku byłam zachwycona planszą, perlistymi pionkami, żetonami w różnych kształtach i kartami, ale w trakcie gry okazało się, że tych wszystkich ślicznych elemencików nie sposób wychwycić okiem. Zlewają się z planszą i gubią w gromadzie. Mnie osobiście to skutecznie zniechęca. Podobają mi się za to gry oszczędne w formie. Takie, w których jest jakiś pomysł, albo jeden skromny smaczek. W przypadku Dixit takim smaczkiem są drewniane króliczki Z wydawnictw, które mnie ostatnio zachwyciły to gry Marbushka. Jak dla mnie bardzo wysmakowane estetycznie, z dbałością o detale i jakość wykonania. Taką grę aż przyjemnie dotknąć, ale zdaję sobie sprawę, że przemawiają one tylko do wybranych odbiorców.

Jak wygląda praca nad tworzeniem grafiki do gry planszowej?

Praca nad grą planszową na pewno jest bardziej złożona od ilustrowania choćby książek. Musimy pamiętać, że ilustracja tutaj ma spełnić dwojaką rolę: ma przedstawiać w estetyczny sposób treść, ale ma też pełnić funkcję związaną z mechaniką gry. Każda gra jest indywidualnym projektem, który wymaga innego podejścia, dlatego nie możemy tutaj nakreślić jednego modelu działania. Na pewno zaczynamy od próbnych, wstępnych ilustracji, na których sprawdzamy czy gra jest czytelna, czy obrazki w odpowiedni sposób przekazują treść i są zrozumiałe dla graczy. W takiej wstępnej fazie grę trzeba skonsultować z większą ilością ludzi, posprawdzać na znajomych, czy rozumieją do czego służy poszczególny element , czy dobrze czytają treść ilustracji i czy dobrze odwzorowuje ona swoją funkcję. Dopiero kiedy wszystko sprawdzimy w fazie roboczej, wprowadzimy ewentualne poprawki, przechodzimy do właściwej, ostatecznej pracy. W przypadku gier ważne jest dla ilustratora na każdym etapie to, żeby się konsultować. Zarówno z twórcami gry, jak i graczami. O dziwo nie powiedziałabym, że praca nad grą różniła się od innych wykonywanych przeze mnie projektów. Była bardzo złożona, czasochłonna, można by nawet powiedzieć, że bardziej żmudna, ale proces pozostaje ten sam. Polega na słuchaniu, interpretowaniu i szukaniu odpowiednich rozwiązań.

Jak przebiegały prace nad Arrr!?

Prace na Aarrr trwały kilka miesięcy i były podzielone na kilka etapów. Na początku było rozpoznanie Musieliśmy się poznać z autorami gry, sprawdzić czy obie strony będą zadowolone ze wspólnej pracy. Ja musiałam pokazać co potrafię i czy w dobry sposób zwizualizuję dzieło Przemka Dmytruszyńskiego z Lupo Art. Games. Po pierwszych szkicach okazało się, że się dogadamy i wszystko gra. Przedyskutowaliśmy szczegółowo każdą kartę z gry, tworząc rodzaj storyboardu. Następnie przeszliśmy do fazy próbnych, ołówkowych ilustracji, na których wyszło czy dobrze rozumiem koncepcję Przemka i czy gra będzie zrozumiała dla odbiorców. Po jego ostatecznym błogosławieństwie przeszłam do tworzenia na czysto, czyli do najbardziej pracochłonnej, ale też najwdzięczniejszej części projektu. Kiedy okazało się, że efekt jest zadowalający, a autor zachwycony, nie pozostało nam już nic więcej poza zdigitalizowaniem ilustracji, kosmetycznym ich obrobieniem i przygotowaniem do druku.

Jak powstawały ilustracje? 

Ilustracje zostały prawie w całości wykonane odręcznie. Spośród całego wachlarza technik plastycznych zdecydowałam się na piórko podmalowane akwarelą. Piórko nadało rycinowego charakteru, kojarzącego się z pirackim i marynistycznym światem, akwarela dodała z kolei koloru, ważnego w grze, która adresowana jest do dzieci. Cyfrowo został podmieniony papier w tle, na taki bez czytelnej faktury, za to z delikatnymi przybrudzeniami. Tworzenie na takim papierze farbą wodną w rzeczywistości byłoby niemożliwe, dlatego zdecydowałam się tu skorzystać z dobrodziejstw programów graficznych.

Który moment pracy nad Arrr! wspominasz najczulej?

Miłym momentem było odręczne wykańczanie ostatecznych ilustracji. To taki fajny punkt dla każdego twórcy, kiedy po długiej pracy koncepcyjnej po raz pierwszy może zobaczyć efekt końcowy i poczuć satysfakcję z tego, że wszystkie decyzje wcześniej podjął właściwie. Równie miłym, choć już bardziej stresującym momentem było przedstawienie końcowych prac autorom gry. To był ostateczny sprawdzian tego, czy wszystko dogadaliśmy właściwie i czy dobrze się zrozumieliśmy. Sprawdzian przeszłam

Nad czym obecnie pracujesz? 

Pracuję jak zwykle na kilkoma projektami równocześnie. Na co dzień współtworzę grupę projektową Dinksy, w ramach której ilustruję i projektuję. Wykańczamy obecnie kolejną pozycję dla Lupo Art Games, tym razem będą to puzzle, ale gdzieś na dalekim horyzoncie są już kolejne koncepcje wspólnych gier, gdzie Lupo obmyśla jak i w co grać, a Dinksy co zrobić, żeby się dobrze grało i żeby to ładnie wyglądało.

________________________________________

Aarr! to bardzo prosta gra karciana dla dwóch graczy w wieku 5+. Wcielamy się w niej piratów, którzy próbują zatopić wrogi statek. Więcej o grze możecie dowiedzieć się z facebookowej strony Lupo Art Games.

Andrew Harmana poznałam na tegorocznych targach gier planszowych w Essen. Naszą rozmowę możecie usłyszeć i zobaczyć w relacji z targów – tutaj (zaczyna się w czwartej minucie – dokładniej 4:44). Andrew wydał swoją grę przez portal Kickstarter w czerwcu ubiegłego roku. Co ciekawe… Nie. Nie będę Wam wszystkiego zdradzać! Obejrzyjcie filmy!

fot. Granna

CV było w tym roku nominowane do Nagrody Roku (jako jedyna – w swojej kategorii – gra polskiego autora). A od niedawna w sklepach dostępne są CV: Plotki, czyli dodatek do gry o którym… opowie nam więcej sam autor.

Na targach w Essen odbyła się premiera Plotek. Jak zrodził się pomysł na ten dodatek?

Pomysłów na ewentualne dodatki miałem już sporo na etapie projektowania podstawki. Jednym z nich było bezpośrednie wypływanie na życiorysy innych graczy. Często spotykam się z opinią, że tej interakcji brakuje w podstawowej wersji gry. Plotki to zmieniają.

Co dokładnie wprowadza dodatek?

Dodaje dwa nowe rodzaje kart. Tytułowe plotki to karty, które możemy umieścić w CV innego gracza, utrudniając mu nieco życie. Z kolei drugi rodzaj kart – karty losu – pomagają nam radzić sobie z pechem i zmniejszają nieco losowość gry.

Jak wyglądała praca nad Plotkami?

Jak to często bywa okazało się, że najlepsze rozwiązania to te najprostsze. Ale zanim do tego doszedłem, podchodziłem do Plotek kilka razy. Mechanika nie działała tak jak chciałem, więc same testy trwały dość długo. Bardzo pomogli mi koleżanki i koledzy z Monsoon Group, którzy mierzyli się z tym dodatkiem kilkadziesiąt razy.

Plotki są dostępne w dwóch językach – polskim i angielskim. Kiedy ruszą na podbój innych krajów?

Zagraniczni wydawcy CV na razie testują Plotki a ja czekam na ich decyzje.

Gdzieś w sieci przeczytałam pytanie czy myślałeś o rozszerzeniu, w którym na początku gry wybierałoby się kim się gra: płeć, może wrodzone umiejętności, talenty, predyspozycje. Ciekawy pomysł – co o nim myślisz?

Bardzo ciekawy. Jeden z wielu, które można wykorzystać w kolejnym dodatku.

Często spotykam się z opinią, że graczom brakuje możliwości gry w więcej niż 4 osoby. Myślałeś o rozwiązaniu, które pozwoliłoby wprowadzić piątego a może i szóstego gracza?

I to intensywnie. Jednak w CV, zwłaszcza w ostatniej części partii, jest nad czymś myśleć. Obawiam się, że na 5 i 6 osób downtime mógłby zabić fun z gry.

Na ile języków CV zostało już przetłumaczone?

Kilkanaście, ale ile dokładnie? Już się pogubiłem. Życiorysy z kart powstają na całym świecie – od Chin po Estonię. Zależało mi na tym, by gra była możliwie interkulturowa. Chyba się udało.

Czy w planach są kolejne wersje językowe? Kolejne dodatki?

Nowe wersje językowe wciąż powstają – część z nich jest dopiero w realizacji. A jeśli chodzi o kolejny dodatek… Cóż, wszystko zależy od tego jak gracze odbiorą Plotki. Jeśli dobrze – mam w zanadrzu kolejne pomysły.

Na koniec opowiedz o… początkach. Jak odkryłeś planszówki?

Współczesne planszówki odkryłem jakieś 8 lat temu dzięki mojej siostrze. Chwała jej za to! Natalia kupiła wtedy grę kooperacyjną Cienie nad Camelot (za którymi teraz już raczej nie przepadam).

A w co grasz najchętniej?

Ostatnio przede wszystkim Five Tribes Brunona Cathali. Bardzo taktyczna gra średniej wagi z mnóstwem małych decyzji i wieloma drogami do zwycięstwa. To chyba mój ulubiony rodzaj gier.

Masz swoje top 5 gier, do których zawsze chętnie wracasz?

Nigdy nie odmawiam partyjki: TtA (czyli Through the Ages: A Story of Civilization - Cywilizacja: Poprzez wieki – przyp. Ania), Dominiona, Stone Age, Santiago i Snow Tails.

Tu możecie zobaczyć krótką rozmowę z Filipem o CV, którą nagraliśmy niewiele ponad rok temu:

A tu wideorecenzję CV – jeszcze przed oficjalną premierą gry.

Superbohaterowie to gra, w której musimy zgromadzić odpowiednią liczbę superbohaterów i uratować miasto przed inwazją ogromnych pająków. Brzmi całkiem ciekawie, nieprawdaż? W małym, niepozornym pudełku otrzymujemy 98 kart oraz 5 małych plansz miast.

5 plansz, każda przedstawia inne miasto.

Każdy z graczy otrzymuje swoją planszą na której musi zebrać 5 różnych superbohaterów. Nie jest to wcale takie proste, bo inni gracze też mają wpływ na tworzenie tej kolekcji. Każdy z graczy zaczyna z dwiema kartami i musi (nawet jeśli nie jest to dla niego korzystne) zagrać jedną z nich. Kartę może położyć na puste pole lub na kartę innego superbohatera. Do każdego z superbohaterów przypisany jest określony symbol. Jeśli kładziemy kartę na innego superbohatera musimy stosować się określonych zasad (np. superbohater z symbolem wody może być wyłożony tylko na superbohatera z symbolem ognia lub piły tarczowej). Wyjątkiem są specjalne karty jokerów, które mogą być położone na każdą kartę superbohatera (jokera nie można jednak przykryć kartą innego bohatera). Karty możemy zagrywać u siebie, ale też u innych – by psuć im szyki i np. układać kilka kart tych samych postaci.

Karty superbohaterów i jedna jokera.

Najbardziej niepożądane w mieście są karty pająków. Można je kłaść na puste pola lub na dowolne karty superbohaterów (ale nie na karty jokerów) a usuwać jokerami. Jokery to „amerykańscy superbohaterowie”, którzy są tak silni, że… mogą usuwać karty pająków.

Ogromne pająki.

Cóż by to był za atak bez eksplozji? Zagrywając kartę eksplozji możemy wyrzucić jedną albo dwie karty z jednego lub dwóch dowolnych miast. Karty eksplozji działają na wszystkie karty (także na jokery i pająki).

Karty eksplozji.

Na koniec zostały nam do omówienia karty zmutowanych orłów. Dzięki nim możemy przenieść jedną (dowolną) kartę z miasta do innego miasta lub zamienić miejscami dwie (dowolne) karty w dwóch rożnych miastach.

Karty zmutowanych orłów.

Celem każdego z graczy jest uzbieranie 5 różnych superbohaterów (w tym dowolną liczbę jokerów). Gdy któryś z graczy spełni cel, gra natychmiast się kończy. Jest jeszcze wariant gry na punkty, w którym punktowane są karty uzbierane w kilku rozgrywkach. Oczywiście im więcej różnych postaci i jokerów tym więcej punktów.

Superbohaterowie to szybka i lekka, ale emocjonująca gra. Zawsze, gdy prezentuję ją w nowym towarzystwie po pierwszej partii od razu słyszę „To co? Jeszcze raz?”. Rozgrywka jest bardzo dynamiczna. W jednej chwili na planszy, na której tak skrupulatnie zbieraliśmy karty, może pojawić się kilka niechcianych pająków.

To świetny tytuł dla dzieciaków i towarzystwa nie znającego planszówek. Ale i dla starych, planszówkowych wyjadaczy może stanowić całkiem ciekawą propozycję na spędzenie czasu między cięższymi tytułami. Bo przecież fajnie być superbohaterem, prawda?

Dziękujemy wydawnictwu FoxGames za przekazanie gry do recenzji.